index » Lange Flugzeugbau GmbH

De foto's die ik op het bedrijf genomen heb vind je terug in de Fotosectie. In het gebouw hierboven verdoe ik het meeste van mijn tijd hier in Duitsland. Elke dag van de week om 8u beginnen, en gemiddeld tegen 18u-18u30 naar huis. Ik heb een bureauplek gekregen in het kantoor van Andor Holtsmark, ingenieur, mijn begeleider, oud TU student, coole kerel!

Het bedrijf is opgericht door Axel Lange, de baas, die recht tegenover mij zijn kantoor heeft. Ook een hele sympathieke kerel, van hiërarchie is er hier maar weinig te merken, en dat maakt het hier ook zo gezellig!
Om de vijf minuten staat er wel iemand van de productie in de gang om iets te komen vragen over een tekening die weer niet duidelijk genoeg is, of komt klagen over die stomme systemen die er 'da oben' bedacht worden.

De eerste week heb ik nog niet heel veel te doen gekregen. Het was vooral een beetje inwerken en leren werken met de programma's die hier gebruikt worden.
Halverwege de eerste week heb ik de opdracht gekregen een nieuwe microfoon te zoeken en deze zo goed mogelijk in te bouwen in de hoofdsteun. Lijkt heel erg simpel, maar bij nader inzien kwam er toch meer bij kijken dan eerst gedacht. Een ontwerp heeft natuurlijk altijd zijn voor en nadelen, en één van de nadelen die je op de TU Delft niet vaak te zien krijgt is dat het betaalbaar moet blijven. Dus hoe mooi een idee er ook kan uitzien..., als het prijskaartje een beetje te groot blijkt wordt het hele ding van tafel geveegd! Goede leerschool is dit!!

Mijn tijdelijke oplossing is uiteindelijk toch nog gebruikt, omdat het vliegtuig van een Amerikaan naar de andere kant van de oceaan moest opgestuurd worden.

Ik mocht/moest het ding dan maar zelf zien te fabriceren! Ook superleuk om een beetje in de fabriek rond te lopen en met alle masjienen een beetje te prutsen tot er iets (redelijk) aanvaardbaar te voorschijn komt.

Terwijl ik samen met Andor tussendoor nog verder werk aan het microfoonprobleem (de offertes komen nu binnen voor nieuwe microfoons, zwanenhalzen, ...), mag ik een testopstelling bedenken om de bedienhendels van de flaps en de remkleppen te certificeren. Met als doel een offici#&235le certificatie in orde te brengen en de toepassing van een nieuw materiaal te testen.
Tegen het einde van de week is dan eindelijk het ontwerp helemaal klaar, en maandag beginnen we met het produceren van het stuk schroot dat een officieel testresultaat moet gaan opleveren. Vandaag (maandag 15 jan) aan Faust (één van de metaalbewerkers) het ontwerp van de opstelling en het eerste testobject gegeven. En gezien het tempo van Faust zijn we dinsdag dan eindelijk aan de slag kunnen gaan.
Hieronder een paar fotootjes van het testen...



Heel leuk om te doen! (Dingen kapot maken is eigenlijk altijd wel een beetje leuk hé!)
In de loop van de week komt de tweede test ook nog, en misschien nog wel een derde, vierde... en daarna rest mij nog de taak daar een rapport over te schrijven om te bewijzen dat alles wat we gedaan hebben wel degelijk klopt.
Amai,le temps ce passe vite quand on s'amuse...(of hoe de Fransen dat ook noemen)! Het is al een tijdje geleden dat ik nog een keer iets gemeld heb over mijn werk hier bij Lange, wat dus niet wil zeggen dat ik helemaal niks heb zitten doen! De afgelopen weken hebben we de testen van de bedienhendels afgerond, met goede resultaten! De verslagen zijn ook klaar, ze wachten alleen nog op het goedkeurende oog van de baas, die mijn Duitse kemels er nog moet uitfilteren. Uiteindelijk waren die testen helemaal niet ingewikkeld, maar wel heel interessant om te zien hoe zoiets werkt, en vooral om te zien hoe resultaten soms toch kunnen verschillen van wat je verwacht. En het blijft natuurlijk mooi om van tijd tot tijd eens iets kapot te maken, al is het maar stomweg iets buigen.
Ondertussen moet ik nog steeds zorgen dat het hele microfoongebeuren ook nog in orde komt. De fase van stukken aluminium plooien is gelukkig ongeveer voorbij, maar nu moeten we de bedrijven een beetje achter hun vodden zitten om op tijd offertes te sturen en het niet weken lang te laten aanslepen.
Sinds het begin van deze week ben ik begonnen met mijn grotere opdracht. De productie van de romp gebeurt in twee helften, die aan het einde aan elkaar worden geplakt. Die rompvorm mag natuurlijk onder geen beding vervormen tijdens het optillen, verschuiven en wie weet wat ze nog met dat ding aanvangen. Daarom moet er dus een stevig, maar ook weer niet te zwaar vakwerk onder zitten.
Op dit moment werken ze nog met een prototype vorm, maar dat moet dus vernieuwd worden, en dat mag ik doen.
Maandag ben ik met Herr Lange en Herr Lill (verantwoordelijke van de werkplaats) even naar de huidige romp vorm gaan kijken, en hebben we even overlegd wat er moet verbeteren, en welke speciale wensen er nog zijn vanuit de fabriek zelf.

Uiteindelijk moet er dus een volledig afgewerkt ontwerp op tafel liggen, met een mooie technische tekening met alles erop en eraan. En het is meer werk dan het op het eerste gezicht lijkt. Om te beginnen moet ik het vakwerk dat het hele ding torsiestijf moet houden helemaal doorrekenen, en hier komen de leuke dingen weer aan bod. Vakken die ik dacht (bijna) nooit meer te hoeven gebruiken spoken nu de hele dag door mijn hoofd. In het begin een beetje lastig, maar het begint onderhand al een beetje vorm te krijgen. Omdat het bedrijf geen FEM programma heeft (en het ontzettend duur is zoiets aan te schaffen), moet ik me even behelpen met een freeware programma, met een ongelofelijk gebruiksonvriendelijke manier van invoer, maar goed, het werkt!
En ik moet zeggen dat ik het doorrekenen van een normaal vakwerkje in 3D wel een beetje onderschat heb...!
Nu ben ik een kleine week mijn eigen baas, Herr Lange (Axel) en Andor (Herr Holtsmark), zijn naar der OE-ES om Lange Flugzeugbau te gaan vertegenwoordigen op dé beurs voor de zweefvliegerij in the States. En alle vragen die anders altijd voor Andor waren, worden nu op mij afgevuurd (zij het minder frequent dan dat dat bij hem het geval is). Des te meer wordt mijn Duits op de proef gesteld, en des te meer moeten de vragenstellers teleurgesteld afdruipen omdat ik weer niet de Zugriff heb voor bepaalde mappen waar ze net een tekening uit moeten hebben... Vandaag was nog maar de eerste dag, ik ben benieuwd hoe het gaat zijn aan het begin van volgende week!
Inderdaad, veel werk, weinig tijd, sinds Andor en Axel terug zijn van de States kreeg ik wel elke week weer iets nieuws te doen (bovenop mijn werk dat er al lag). Veel kleinere opdrachtjes, en tussendoor kan ik dan verder werken aan het construeren van de rompvorm.

Ondertussen is het verhaal van de microfoonarm al een beetje opgeschoten, een aantal van mijn blikken ontwerpen liggen klaar om als tijdelijke oplossing te dienen voor de kisten die snel de fabriek uit moeten. Vorige week is ook een proefexemplaar besteld van een speciaal voor ons aangepaste microfoonarm, en die komt er over een kleine week aan, ik ben benieuwd.

De rompvorm...
Het Femmen is afgelopen, en ik ben nu al een tijdje beziggeweest om in SolidEdge de vorm zelf te modelleren. Leuk en frustrerend, zo'n programma doet niet altijd wat je wil, en fouten die in het begin gemaakt zijn zorgen ervoor dat je voor een groot stuk opnieuw kan beginnen, en gelukkig gaat het de tweede keer een stuk sneller! Het zou veel makkelijker zijn om het allemaal in 2D te doen - de eeuwige discussie, Axel is 100% voor 2D ontwerp, en Andor gaat resoluut voor 3D -, maar je krijgt toch echt wel mooiere resultaten met 3D, en nauwkeuriger indien gedaan door iemand die het kan...! Ik ben goed op weg met dit ontwerp, maar ik ben er nog lang niet!
Robotten en servo's...
De opdracht die ik vorige week nog bijgekregen heb is het zoeken van een nieuwe servo om de watertankdoppen te bedienen. De werklengte die de servo aflegt is niet voldoende om een goed resultaat te krijgen, en vele van de bestaande systemen hebben het begeven omdat de servo niet voldoende blijkt. Dus, het doel: de werklengte moet van 35mm naar 50mm gaan, en de servo moet ongeveer 3 keer krachtiger worden. Een dagje achter de pc rondneuzen in websites van modelbouwvliegtuigen heeft niet heel veel opgeleverd, alles is veel te zwak, en als er dan een keertje eentje sterk genoeg is, is het een mastodont die nooit past in de beschikbare ruimte. Ik ben dan toevallig terechtgekomen op een website met robotservo's, en die dingen blijken echt ideaal te zijn waarvoor wij ze nodig hebben. Nu dit in orde is mag ik het ding ook inconstrueren, dus eerst een aanpassing maken zodat de oude houders niet zomaar op de vuilhoop moeten, en dan een nieuwe houder maken. Een leuke opdracht eigenlijk, komt niet heel veel bij kijken, gaat allemaal snel vooruit, en resultaat is heel snel zichtbaar!
Tussendoor krijg ik nog wat kleine dingen te verwerken, vertalingen van Duits naar Engels, manual schrijven om de druk van het hydraulisch systeem in te stellen, tekeningen uitdrukken voor het bezoek van het LBA (Luftfahrt Bundes Ambt),...

Het blijft hier echt superleuk om te werken, en een paar weken geleden heb ik bevestigd gekregen dat ik hier ook een opdracht kan krijgen voor mijn afstuderen! Helemaal fantastisch, dan hoef ik me daar al geen zorgen meer over te maken! De opdracht zelf staat nog niet vast, maar Axel ging er al eens over nadenken, en we hebben tenslotte nog even tijd voordat ik hier weg ben. En nee, ik ga die opdracht niet hier in Duitsland oplossen, ik kom gewoon terug naar Delft. Nog 9 maanden in dit boerengat, ik weet het niet hoor...

En... Ik heb eindelijk het bewijs gezien dat de Antares echt kan vliegen. Het was toevallig een keertje mooi weer, en Axel moet een modificatie testen. Helaas heb ik geen foto's van de actie in de lucht (meelopen naar de strip is hier niet mogelijk), maar wel een kleintje van de taxi-actie.
En voor de mensen van de DSA... Het zijn hier soms echt even grote beunhazen als bij ons, maar wel effectief!